Πήγα στ’ς προυάλλις στου χουργιό κι ένα πράμα μι έκανι μιγάλ ιντίπους. Είχει γάτ’ ,πουλλοί γάτ, κι ούλ’ καλουθριμέν να λιάζουντει ουλ ντ’ μιριά κι να κμούντει ουλ ντ’ νύχτα. Πουλύ παράξινου σκέφτκα. Είχα γλεπς πουλύ κιρό να πάου στου χουριό τώρα μι τσ’ καραντίνις κι τα λοκνταούνια. Δεν έδουσα κι πουλύ σημασία. Πήγα στου σπίτ άνξα να αϊρίσου κι τι να διω: Ούλου του σπίτ γιμάτου μπουτκουκούραδα , απ΄του κατώι μέχρι του νταβάν. Α , σκέφτκα , είδώ δε πλιθύναν μουναχά οι γάτ αλλά κι οι μπουτκοί. Αφού αέρσα κι καθάρσα καλά καλά είπα να πάου στου γκαφινέ να πιω κανά ρακί να φάου κι κανέ μιζε να ντ’ μπαλώσου λιγάκι , γιατί είχα να κόψου κι τα χουρτάρια ….
Στου δρόμου μι λύθκει η απουρία για τς΄ γάτ’ κι τα μπουτκοί. Σι καναδύο μιργιές, όπους ανίβινα ντουν ανήφουρου είδα κάτ πνάκια γιμάτα γατουφάγια, αφτές τς΄ κρουκέτις. Απού κανά δυό γάτ κι πιντέξ γατούδια να τρων. Ούλ οι άλλ΄ μι γιμάτις τσι κλες ντουν να λιάζουντει. Πουρπάτσα ακόμα λίγου πάλι τα ίδια. Πνάκια μι γατουφάγια κι γάτ’ χουρτάτ’.
Φτάνου στου γκαφινέ, κάθουμι σι ένα τραπέζ κι ντν’ ώρα απ΄έπνα του ρακί σλουγέμαν: Αφού οι γάτ εν χουρτάτ γιατί να πιάσειν τς΄ μπουτκιοί; Κι ντν ώρα απ΄σκέφτουμαν κι μουσμούρζα σα λουλός ήρτε ου φίλους σιμ ου Νκόλας κι ντου ρώτσα να μι πει που βρέθκαν τόσα γατουφάγια..
Μι λέει: « Ξερς του χουριό μας έχ γιμίσ’ αθηναίοι, σαλουνκοί, γιρμανοί κι άλλ΄πουλλοί. Αυτοίν τσ΄ γάτις ντουν τσ΄ μνουχίζειν κι τσ΄ έχειν τσ΄καναπέδεις για μπιμπιλά. Κβανούν λοιπόν τα γατουφάγια μι τα τσβάλια γιατί νουμίζειν πως οι γατ΄τ΄χουργιού θα πουμείνειν νησκοί. Κι σαν μην έφτανει αφτό τώρα απ΄δε μπουρούσαν να έρντειν, στέλναν παράδεις σι καναδύο θκιοι μας, λαφριγιοί, για να αγουράζειν κρουκέτις κι να ταΐζειν τσ γατ, ούλ’ τς΄ γατ τ΄ χουριού. Άμα πνα κανένας άνθρουπους δε τσ νοιαζ ,μουναχά για τσ΄ γάτ. Αλλά του θέμα έν απ΄ θα μας φάν’ οι μπουτκιοί. ….Του άλλου πάλι; Μι τόσοιν πουλλοί γάτ’ μόλις σκάψεις να βάλ κανέ μαρούλ καμιά ντουματσά κι διουν φρέσκου χώμα πάν χα χέσειν κι τα ξιλαμώνειν ούλα. Άσει τι να σι λέω μπλέξαμ ….γέμσει ου τόπους μπουτκιοί, φίδια κι γάτ΄χουρτασμέν….Τα πράματα εν να βάλς τα δαχτύλια σ΄, να πνιγείς…»
Ντουν άκγα ντουν άνθρουπου να μι τα λέι αυτά κι μι πιάναν τα νεύρα μ’. Ειγώ ήξιρα πως ου γάτους σι κάθι σπιτ ήταν πουλύ σπουδαίου πράμα. Πιριόρζει τσ’ μπουτκιοί, τα κουλουσάφρεις , τα σμαμίδια κι τα φίδια. Ντου δίναμ΄κι κανέ απουφάγ για να κάθιτι στου σπίτ κι να μι φεύγει.
«Τι να σι πώ βρε Νκόλα, ντου λέου, δε τσ’ είπει κανένας, να μί ταΐζειν τσ΄ γάτ, γιατί κάνειν κακό στου χουργιό;»
«Πουλλές φουρές, μι λέει, αλλά δε παίρνειν απού λόγια. Κι άμα τσ’ πεις τίπουτα, θυμώνειν ,κιόλα. Να έχ’ς κι ντου νους , άμα μπιρδιφτεί κανές γάτους στα πουδάρια σ΄ κι ντου δώεις καμιά κλουτσά, να μι σι διουν, γιατι θα σι παν στα δικαστήρια κι θα πληρώεις πουλλά».
«Ααααα… είπα κι πήγει να μι έρτ.. νταμλάς». Δεν είχα όρεξ’ ούτι για ρακί ούτι για φαγί μι αυτά απ΄άκσα…
Του απόγιβμα πήγα να διω τη θειά μ΄. Τ’ν είπα τα καθέκαστα, κι αυτήν τα ίδιαι μι λέει. «Μπλεξαμ’ μι ούλα τα λαφρουκάνταρα ειδώ απ΄ μαζειφτήκαν. Ιπρουχτέ είδα μαζί μι τσ΄ γατ κι ένα σκαντζουχοιρέλ΄ να τρων κρουκέτις. Να διεις που γλήγουρα γατ΄ κι μπουτκιοί θα τρών μαζί κι στου τέλους θα μας πνίξειν».
Έφχα κι πήγα στ΄ Κατίνα να αγουράσου μπουτκουσκούν……