Εικείνα τα χρόνια τα παλιά άμα ου άνθρουπους γιρνούσει κι δε μπορούσει να δλέψ ντου νοιάζουνταν τα πιδιά τ κια τα ιγγόνια τ’. Απού κανένας απ΄δε παντρεύουνταν κι δεν είχει πιδιά, του χουργιό ντουν προυστάτιυει. Ένα πιάτου φαί, ένα γιατρουπόριμα, λίγου σμάζιμα μέχρι κι κανέ καλύβ ντου δίναν για να τη βγάλ…. Ήταν ένας όμους… Συνεχίστε να διαβάζετε το Μουσκιμένου του παξμάδ….