Ικείνα τα χρόνια τα κουρίτσα άμα παντρεύουνταν πηγαίναν να ζήσειν στου σπίτ τ΄πιδιού μι τ΄πιθιρά κι ντου πιθιρό ντουν. Κι ιπειδή οι μάνεις βιάζουνταν να ξιφουρτουθούν τσ΄ θυγατέρεις ντουν κι για να μην τρων του φαϊ αλλά κι για να μην ακστεί τίπουτα μι κανέ παλκάρ’ κι δε τσ’ παίρνει κανένας μιτά , γλήγουρα γλήγουρα κάναν τα προυξινιά στέλναν τα πισκέσα να γιν’ του συνοικέσιου. Δηλαδή απ΄τα 17-18 κι σαπάν τσ΄λέγαν μιγαλουκουπέλεις κι τα τυχιρά ντουν λιγουστεύαν.
Έτσ’ λοιπόν προυτού φύγ’ του κουρίτσ να πάει στ΄ν πιθιρά τσ’ κι στουν άντρα τ’ς, η μάνα έπριπει να καθουηδέψ καλά για να μη τ’ κάν ριζίλ στ΄ν ζμπιθέρα τ’ς.
“Μαρή” τ’ν ίλιγει “Πουλύ θα δλεύς κι λίγου θα τρώς, πουλλά θα ακούς κι λίγα θα λές” “Μαρη, να θμάσει καλά τι σι έμαθα κι μι βγαλς ασπρουπρώσουπ'”
Απ΄ τ’ν άλλ’ η πιθιρά του έβαζει σκουπό να δειξ τ’ νύφ΄απ’ δε ξέρ τίπουτα κι αυτή θα τ’ μάθ. Οι πιθιρές του είχαν μιγάλ χαρά να πουν στσ’ νύφεις ντουν αυτήν ντ’ γκουβέντα: “Μαρή, η μάνα ‘ς δε σ’ έμαθει νκουκυριά, ιγώ θα σι στρώσου”.
Για τ΄μάνα τσ’ νυφ’ς αυτό ήταν μιγάλ πίκρα κι μιγάλ’ προυσβουλή αλλά κι αυτή μι τσι θκετ’ς τσ’ νύφεις τα ίδια έκανει…”Δαν’κά έν τα ψουμιά”.
Ήταν λοιπόν μια νύφ που μόλις πήγει στ’ πιθιρά τ’ς, μιτά ντου γάμου, ντ’ πήρει να πάν στου χουράφ. Η νύφ δούλιβει σαν άντρας για να μη ντ’ν πει η πιθιρά γκουβέντα κι που θα πήγινει απ΄τ΄μάνα τ’ς.
Μι τα πουλλά μισμέριασει. Καθίσαν σ’ έναν ίσκιου να φαν καμιά κματιά κι να γείρειν λιγάκ, κι άμα πεσ΄του κάμα να δλέψειν ίσαμι να σμουχριγιάσ.
“Νυφ κάτσει να φαμ” λέει η πιθιρά, “Φάτει, φάτει ισείς” λέει η νύφ “Ιγώ δε πνω”
“Μαρή κάτσει να φας μια κματιά, θα σ΄έρτ λιγουθυμιά”
“Όχ, όχ ιγώ χουρταίνου μι τη δλειά..”
Τι να κάνε κι η πιθιρά δεν είπει τίπουτα. Σκουθήκαν δλέψαν κανά δυό ώρεις ακόμα κι κνίσαν για του χουριό.
Η κλοιά τ΄ς νυφ’ς είχει κουλήσ στα κατίνια, είχει αρχίσ’ να ζαλίζιτει απ΄ντ’ πείνα κι να μη βλέπ΄κι καλά. Ούλου κουντλούσει κι βουγκουμαχούσει.
Λίγου προυτού μπουν στου χουριό, σι μια άκριγια είχει χέσ, ένας γάδαρους κι του μέρους ήταν γιμάτου καβαλίνεις κι μπαμπρουκούραδ’. Μόλις τσι βλεπ η νύφ απ΄ τ’ πείνα τ’ς κι ‘ ζαλίδα τ΄ς , μνταίρνει κι αρχίζ να τρώει τσ’ μπαμπρουκούραδ….
Ντη βλέπ’ η πιθιρά κι τρέχ΄να ντη πιάσ΄,να ντ’ σταματήσ’ :
“Μαρή νύφ ,τι κάν’ς, τρωτς τσ’ μπαμπούρ; Σταμάτα θυγατέρα μ’ αυτοίν δε τρώγουντιν..”
“Πώς δε τρώγουντιν ουραίεις ειλές εν , λίγου ανάλατεις αλλά δε μι πειράζ….”
“Μαρή νύφ, αυτοίν έν’ μπαμπούρ, δεν έν ειλές, δεν βλεπς έχειν πουδάρια κι πουρπατούν…”
“Εν ειλές δεν έν ειλές, ας έν κι πουδαρουτές….” είπει η νύφ κι δε σταμάτσει μέχρι να μη πουμείν μπάμπρας…….