Οι δυο απατιώνεις
Ηκεινα τα χρονια ,προυτου τ’αυτουκινητα,ζουσαν 2 μεγαλ’ απατιώνεις.
Ου ενας ηταν απ’του Χουριο (Θιουλογου) κιου αλλους ηταν απ’τα Λ’μιναρια!
Τωρα θα μη πεις ουλα τα χουρια ειχαν κι απου κανεν γρουσουζ ,αλλα αυτοιν ηταν αλλου πραμα!!
Τοσου μιγαλ’ ηταν η δοξα ντουν που μαθευκι κι παραοξου. Πιαναν ντου Θουλουγητ’ κι ντου λεγαν << Ιση κι ‘συ ψευτσ’ αλλα ου αλλους απ’ τα Λ’μιναρια ιν μιγαλυτηρους>> Πιαναν ντου Λιμιναριωτ’ κι ντου λεγαν << Ιση κι συ ,αλλα ου αλλους συ τρωει λαχανου>>
Σκεβουνταν τωρα κι ου ενας ,κι ου αλλους. -Αμα ντου γιλασου αυτον ,θα παρου ιγω τα προυτουκαθηδρεια.
Ε κι πως τα φερν’η ζ ουη, τ’χαιν’ ντ’ιδια μερα να του παρειν αποφασ’…
Φουρτων’ ου Θουλουγητσ’ εναν γαδαρου μι 2 τσβαλια σαπρικια, κουγκτζελες νιρουπλημενες κ.τ.λ.
κι απαν-απαν βαζ’ λιγου καρβουνου.
Φουρτων’ ου Λιμιναριωτσ’ εναν γαδαρου κι βαζ’ 2 τσβαλια χουρταρια ,κατ’παλιες κουριλουδεις απ’ στρωναν στ’ ατζακ’ κι βαζ’ απαν-απαν λιγου μπαμπακ’κ’.
Κι ξικ’νησαν ου ενας να βρει ντουν αλλουν.
Τωρα εικινα τα χρονια δρομ’ δεν ειχι. Οι ανθρωπ’ πηγαιναν απ’τα βνα. Κι οπους ειπα -πως τα φερνει η Ζουη- σταματση ου ενας για νιρο εκει στουν Αι Θοδουρου κι να φαει κι μια κματια ψουμι να στλωσ’κι να παρ’ κουραγια, κι σι λιγακ’ να κιου αλλους …..
-Καλημερα πατριωτ’ τι χαμπαρια?
-Καλημερα κι συ σενα, ουλα καλα!
-Που παγεν’ς ?
– Στα Λ’μιναρια να πλησου καρβ’να. Ιση?
– Στου Χουριό να πλησου μπαμπακ’κ’
Τωρα κι οι δυο απατηωννης ηταν, σκηφτηκαν
– Ρε δε ντου γιλω αυτον να κανου κι ντι δλιαμ’ κι θα βρω αλλου χνερ’ για ντουν αλλουν!!
Λεει του λοιπον ου ενας ντουν αλλουν
-Ρε πατριωτ’ δεν αλλαζουμ’ τσ’ γαδαρ’ να μη ξιφουρτωνουμ’ κιολας κι να κ’μηθουμ’ κι του βραδ’ στου σπιτ’ μας? Γιατι που να τρεχουμ’ τωρα ,κουντεβ σμουχρια!!
– Καλα λες μουρε ας του κανουμ’ ετσ’
Ε τα βαλαν καταη, τοσου του μπαμπακ’κ’ τοσου του καρβνου ,τα βρηκαν κι μι τσ’παραδης
κι πηγαν ου καθενας στου καλοτ’……
Μολις ανοιξαν τα τσβαλια του καταλαβαν
-Αμαν, ΑΥΤΟΣ ηταν!!!
Καθουντιν, μιτρουν τσ’ παραδης, τοσου του ενα ,τοσου του αλλου ,τι πηρα τι εδουσα κι ηβγινη ου Θουλουγητσ’ κιρδισμενους εναν παρα!!
– Θα παου στου Χουριό ,να παρου ντου παραμ’ -Λεει ου Λιμιναριωτσ’
Ου Θουλουγιτσ’ του σκεφκη. “Αυτος θα ερτ’ για ντου παρατ’ “
Λεει λοιπον στη γναικατ’:
-Θα πεις σ’ουλου του Χουριω οτι πεθανα!!!
Ξαπλων’ κι σ’ενα τραπεζ’ κι εκανι ντου πιθαμενου!!
Μεχρι να φτασ’ ου Λιμιναριωτσ’ στου Χουριω, χτυπουσαν οι καμπανης , κοσμους πηγηνη στου σπιτ’ κι’αυτα .Ρουτα διξια -αριστιρα , που ιν ου Ταδης? “ Αυτος ΠΕΘΑΝΕΙ ντου λεν”
– Ου φιλουσιμ’ που ημασταν μαζι φανταρ’ ? Ποτι πεθανει?
Σημηρα, ντουν λεν.
Μια κι δυο παει στου σπιτ’!!
Κοσμους πηγινη κ’ηρχουνταν, γναικεις (μοιρουλουγητρεις) κλαιγαν ,τι να καν’ κι’αυτος
καμωνταν οτι εκληγει ……
-Φιλημ’ καλεμ’ ,φιλημ’ χρυσεμ’ πως το’παθες αυτο του πραμα,που μ’αφηκης χωρις να συ ξαναδιω,κιαλλα τετοια , εσκυβη στ’αυτι κι ντουν ηληγη”
– Αστα αυτα κι σηκου να μι δωης ντου παραμ’.
Ου αλλους ντιπ του λουλο! Ντουντουκ’κ!!
Ελα ομους απ’δε μποργη κι να καν’ κι τιπουτα!
Πηγηνη -ηρχουνταν παλι στ’αφτιτ’ “
-Ρε δωμ’ ντου παραμ’κι ας αυτα τα κλεφτκα .
Ου αλλους του λουλο.
Ε οι ωρες πηρασαν , κι ‘κεινα τα χρονια πηγαιναν ντου πιθαμενου στα μνηματα, κι ντουν αφηναν
μια νυχτα μοναχοτ’ μι τσ’ πιθαμεν’ κι ντουν θαβαν ντ’αλλ’ .
Ετσ’ αφου ντου τμαρεψαν κι αυτον σκουθηκαν κι φυγαν.
Ου Λιμιναριωτσ’ χωθκι μεσα στου ιερο ,κι κρυφκη!
Σα φυγαν οι αλλ’ , βγαιν’ οξου κι παει στουν αλλουν
– Ρε δωμ’ ντου παραμ’
-Οχ’ δεν στου δινου ,συ γελασα ,τι θελσ τωρα ,
Αρχιζειν του κηνηγητο μεσα στν’αγκλησσα…………
Ας τσ ’αφησουμ’ ομους αυτοιν’ ,κι να παμ’ να διουμ’ κι τι αλλου γεινκη εικην’ ντ’νυχτα.
Μια συμμουρια κλεφτεις ,πατήσαν του σπιτ απ’εναν πλουσιου εμπουρου ,κι κλεψαν λιρις,παραδεις ασημια,κι αλλα πουλλα, κι ψαχναν που να κανιν ντ’μοιρασα!
Ε πως πηρνουσαν οξου απ’ντουν Αι Νκολα ( του νεκροταφειου) λεει ενας”
– Δε παμ’ στ’αγκλησα ιδω να μοιρασουμ’? Σαμπους ποιος θα ερτ!!!!
– Κι δε παμ’ , λεν κι αλλ’ , κι ετσ πηγαν……
Οι απατεωννης μι του που ακουσαν ντου σασιρμα, ξαναξαπλων’ ου ενας στ’ν κασα ,κι ξαναχωνητη ου αλλους στου ιερο κι πιριμεναν……..
Ε μπηκαν οι κλεφτις, βλεπιν ντου πιθαμένου, δε βαριεσει -λεν- τι θα μας καν’ ,καθουντιν κι καναν ντ’ μοιρασά……
Αφου τα μοιρασαν λεει ου Αρχηγος
– Δινου 2 χρυσες λιρης , σ’οποιουν κοψ’ στα δυο αυτο του λεσ’ (πιθαμένου) , μι μια σπαθια!!!!
Μι του που τ’ακουη αυτο ου Θουλουγιτσ’ , Αμαν λεει απο μεσατ’ θα μι σφαξιν!!!
Ου Λιμιναριωτσ’ παει λεει ,θα ντου φαν ντουν αθρουπου. Τι να καν’, τι να καν’
λεει δυνατα κι μι βαρια φουνη μεσα απ’του ιερο!!
– ΣΚΟΥΘΗΤΕ ΠΙΘΑΜΕΝ’ ΝΑ ΦΑΜ’ ΤΣ’ ΖΟΥΝΤΑΝΟΙ !!!!!!!!!
Παίρνει χαμπαρ’ ου αλλους , σκωνητη μια ,κι λεει κι αυτος
– ΠΟΣΟΙ ΜΠΡΕ ΝΑ ΣΚΟΥΘΟΥΜ’ ?
Μι του τα ειδαν αυτα οι κλεφτις ,χιστηκαν απ’του φοβου ντουν!!!Τα παρατουν ουλα ικει καταγι, κι οπου φυγη-φυγη
Καντιν τωρα οι αλλ’ οι 2 κι κανιν ντι μοιρασααααα…..
Πηρι ου ενας ,πηρι ου αλλους , αφου τιλιωσαν , λεει ου Λιμιναριωτσ’
-Τωρα δωμ’ κι ντου παραμ’
_Δε στου δινου λεει ου Θουλουγιτσ’ ,αρχιζειν παλι ντου καβγαααα…………
Οι κλεφτις τωρα, πηγαν που πηγαν , ρε σεις ,λεν μεταξυντουν τ’αφησαμ ουλα εκει!
Στελνει λοιπον ου Αρχηγος εναν , να διει τι γινιτι!
Αυτος παλι, ακση ντου σασιρμα,που ζγωσ’ στ’πορτα!
Παει λοιπον απ’του παραθυρ’ κι σκυβ μεσα να διει….
Α ! ιπειδη ηταν χ’μωνας φουρουση κι εναν σκουφου .
Πως εχουση του κιφαλιτ’ , οι αλλ’ οι δυο κηνιγενταν μεσα, του βλεπ’ ου Θουλουγητσ’
αρπαζ’ μια ντου σκουφου ντου πιταζ’ στου Λιμιναριωτ’,
-Να μπρε παρη αφτον ντου σκουφου για ντου παρασ’ κι ασιμι υσηχου…
Φευγει απ’λετι ου κλεφτσ’ κι παει τριχαλα πησου
– Τι εγινι βρε , σκουθηκαν οι πιθαμεν’ να μας φαν’?
– Σκουθηκαν λεει οχ’ ενας κι δυο αλλα τοσοιν’ πουλοι που τα μοιρασαν κι πηραν ουλ’ απ’οναν παρα!!
κι δεν εφταση για ουλ’ κι ενας δεν πηρη ,κι μι πηραν ντουν σκουφουμ’ για να ντου δωσειν!!!!
Κι ετσ’ οι κλεφτις φυγαν κι
ΖΗΣΑΝ ΑΥΤΟΙ ΚΑΛΑ
ΚΙ ΜΕΙΣ
ΚΑΛΥΤΗΡΑ
Αυτήν τ’ν ιστουρία τ΄ν έγραψει κι μι τ΄ν έστλει ου φίλους σιμ ου Γιορς ου Μπουτιώτς…!